در نتيجه اينكه در هيچ يك از صفات مخلوق با ساحت كبريائى شركت نخواهد داشت جز عناوين فرضى و اعتبارى كه براى قضايا گفته مىشود خلاصه تعبير از حق تعالى به كلمه شىء و مانند آن بطور اعتبار است زيرا شىء حقيقى و واقعيتى در خارج ندارد و جز فرض نيست يعنى موجودى كه عنوان و صفت آن شىء باشد نخواهد بود بلكه كنايه و فرض از موجودات خارجى است و بطور ابهام گفته مىشود كه هر چه در خارج بهره‌اى از وجود دارد از آنان ميتوان به شىء و يا ذات تعبير كرد .